niedziela, 27 lipca 2014

Prolog

Panie Jones, lekcja się skończyła!
   Do moich uszu doszedł głos nauczycielki. Powoli podniosłem głowę, znów zasnąłem podczas angielskiego. Widząc znad ławki skrzyżowane ramiona i krzywy wyraz twarzy, zacząłem zbierać rzeczy do torby. Bez słowa zdecydowałem się wyjść, jednak przeszkodziły mi słowa owej kobiety:
   - Jones, nie jest dobrze. Która to już lekcja z rzędu? - Cmoknęła niezadowolona. - Jeśli chcesz zostać w drugiej klasie, to bardzo dobrze ci to wychodzi.
   Odwróciłem się na pięcie i spojrzałem w jej budzące lęk oczy.
   - Jeszcze nie jest za późno aby poprawić oceny. - Przypomniała
   Ale na to by być z nich zadowolonym, niestety - dokończyłem w myślach. Wypuściłem powietrze i wlepiłem wzrok w ziemie.
   - Postaram się. - Powiedziałem i szybko wyszedłem z klasy. Ostatnia lekcja dobiegła końca.
   Mijałem korytarz zapełniony spoconymi nastolatkami. Marzec był w tym roku wyjątkowo gorący. Minąłem dwójkę trzecioklasistów, którzy akurat toczyli bójkę, licho wie o co. Parę osób krzyczało do nich zachęcająco.
   Wyszedłem ze szkoły i odetchnął świeżym powietrzem. No, może nie aż tak, bo chwilę później przejechali przede mną jacyś starsi chłopacy Mazdą niosąc zapach papierosów. Zmarszczyłem nos i wszedłem na chodnik. Obok mnie przeszła czterdziestolatka, która dziwnie się na mnie spojrzała, przystanęła i ruszyła dalej jakby odganiając wszelkie myśli. Miasto Faith było już dość dziwne, aby zwrócić na to uwagę.
   Powolnym krokiem znalazłem się w domu. Posesja była ogromna. Nie żebyśmy byli wyjątkowo bogaci. Wszystko odziedziczyliśmy po dziadkach. Mama zmarła gdy miałem cztery lata. Trudno stwierdzić jaka była. Pamiętam ją jak przez mgłę. A ojciec... nie żeby pił, albo abym miał o nim złe zdanie, ale po śmierci żony się zatracił. Ranem, przed moją szkołą wyjeżdżał do pracy, a wracał po godzinach gdy już spałem. Kiedy miałem sześć lat zamieszkała z nami oraz zaopiekowała się mną cioteczna babka Amelia. Po siedmiu latach zmarła, a ja byłem na tyle dojrzały, że nie potrzebowałem opieki.
   Wyjąłem klucz z kieszeni i otworzyłem drzwi. Wchłonąłem woń kawy, która towarzyszyła temu miejscu już kilka lat. Zdjąłem buty i wyprostowałem się.
   - Dzień dobry.
   Nie spodziewałem się aby ktoś mi odpowiedział. W kuchni zapach się nasilił. Poczułem narastający głód i zajrzałem do lodówki. Nie byłem wybredny, ale szkolna stołówka pozostawiała wiele do życzenia.
   Po zjedzeniu kanapek przeniosłem się na dwór. Za domem było przyjemnie. Pierwszy chłodny wiatr w tym miesiącu muskał moje kasztanowe włosy. Wziąłem MP3 i słuchawki ze sobą, rozłożyłem się w hamaku w pobliżu. Przymknąłem oczy delektując się wonią kwiatów.

Tak wyglądał mój zwyczajny dzień.
Ostatni zwyczajny.

***

   Najpierw usłyszałem huk. Podniosłem głowę, ciągle leżąc na hamaku. MP3 rozładowała się do końca. Zrobiło się strasznie cicho, czego można było się spodziewać po nocy. Spojrzałem w niebo, puste niebo, na którym zawsze świeciły gwiazdy. Gdy nagle wielki podmuch zwalił mnie trzy metry dalej. Wyglądało to na wybuch, jednak na podmuchu przystało. Cokolwiek to było, chciałem wiedzieć co. Wszystko wskazywało na las. Więc wróciłem do domu po latarkę.
   Las wydawał się spokojny. Zdziwiło mnie, że żadne rośliny się nie ugięły lub coś w tym przypadku. Zagłębiałem się coraz dalej. Straciłem rachubę czasu. Gałęzie niskich drzew ocierały się o mnie. Najwyraźniej chodziły tu tylko drobne zwierzęta. Odgarnąłem liście sprzed oczu. Znieruchomiałem.
Przede mną lewitowała biała kula, wielkości pięści. Nie było widać żadnego wybuchu lub jakiegokolwiek śladu. Wszystko wyglądało zwyczajnie. Prawie wszystko.
   To co zrobiłem było głupie. Wyciągnąłem rękę w jej kierunku, przed oczami mignął mi jakiś znak. Dotknąłem ją końcem kciuka. Poczułem jakby ogromna istota kopnęła mnie w brzuch. Zatoczyłem się do przodu. Oblizałem wargi czując metaliczny posmak i dotknąłem nosa. Strużka krwi ciekła wzdłuż brody i szyi. Wyplułem ślinę i wytarłem się w rękaw. Pierwszy raz czułem taki ból. Dziwne, elektryczne wstrząsy przeszyły moje ciało. Padłem na ziemię. Mrużąc oczy widziałem jak kula przeistacza się w coś większego.     To "coś" powoli się zbliżało.
   - Witam w szeregach Christopherze Walterze Jones.
   Straciłem przytomność.

----------
Hej, mam nadzieję, że prolog się spodobał i zachęci was do czytania dalej. Wiem, że akcja toczy się szybko, ale nie mam zamiaru owijać w bawełnę. Ma być konkretnie. Więcej dowiecie się na pewno w rozdziałach.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz