Obudziłem się w swoim łóżku i gwałtownie podniosłem głowę. Rozbolała mnie paskudnie. Dotknąłem jej czubka i wymacałem stłuczone miejsce. Jęknąłem i powoli wstałem. Przypomniał mi się mój sen... Zaraz! To na pewno nie był sen. Tłumaczyły go siniaki na ciele. Skoro nie był snem, nie mógłby być rzeczywistością. Jestem realistą i nie rozumiem ludzi, którzy twierdzą, że zostali porwani na "statek kosmiczny". Takie rzeczy się nie zdarzają.
Nabrałem ochoty na zimny prysznic. Zabrałem ze sobą czyste ubrania i poszedłem do łazienki. Spędziłem tam dobre półgodziny. Ziewnąłem i przetarłem ręką brodę. Dłonie nieprzyjemnie przejechały po szorstkich miejscach. Cofnąłem się i przyjrzałem dokładnie swojemu odbiciu.
Od wczoraj wiele się zmieniło. Kiedyś widziałem chłopca o wzroście 159, cienkich włosach i błękitnych, przenikliwych oczach. Dzisiaj wszystko uległo zmianie. Urosłem co najmniej o dziesięć centymetrów. Przeczesałem bujną, kręconą fryzurę, która zakrywała uszy. Do tego wszystkiego miałem centymetrowy zarost.
Jednak było coś niezrozumiałego. Spojrzałem sobie w oczy. To nie byłem ja. Moje oczy przybrały kolor nocy. Iskrzyły niepokojąco i rzucały wyzywające spojrzenie. Zamrugałem i spróbowałem pozbyć się tego wrażenia. Nic z tego.
Może to jednak był sen? Mimo to chwyciłem golarkę i piankę do golenia. Zabrałem się za mój zarost, którego po kilku minutach nie było już widać. Wychodząc nie spojrzałem ponownie w lustro. Jeśli to był sen, chciałem być w jak najdłuższym przekonaniu.
Zbiegłem po schodach, chwyciłem za plecak i rzuciłem spojrzenie na zegar. Za parę minut zaczynała się lekcja, akurat angielskiego. Postanowiłem, że nie zawiodę pani Hughes, nauczycielki ów przedmiotu.
Zostawiłem śniadanie na inny dzień i zakluczyłem dom. Wskoczyłem na rower i pedałowałem ile sił w nogach. Rower okazał się od razu za mały, podwyższanie siodełka też nic nie dało, więc rzuciłem go w krzaki i pobiegłem. Tak po prostu. plecak obijał mi plecy. Wydawało się, że poruszam nogami szybciej niż nigdy jadąc na rowerze.
Zbliżałem się do liceum. Dzwonek jeszcze nie zadzwonił, bo słychać masę rozmów. Wreszcie dobiegłem do szafki, pospiesznie włożyłem w plecak potrzebne książki. W tym czasie dzwonek zadzwonił. Był to idealny moment. Otarłem czoło, które wcale nie było mokre. Wchodziłem właśnie do klasy, która była zwykle "miejscem do spania" lecz musiało się to zmienić.
Mieliśmy omawiać lekturę, przeczytałem ją do trzydziestej strony i dałem sobie spokój. Kto w tych czasach chce czytać "Jane Eyre"? Jedna wielka nuda. Mimo to przekartkowałem lekturę.
Nauczycielka sprawdzała obecność.
- Christopher Jones? - mruknęła bez przekonania, nawet nie zerkając znad listy.
- Jestem.
Cała klasa odwróciła się w moją stronę (siedziałem na końcu). Patrzyli na mnie z niedowierzaniem. Po chwili zdałem sobie sprawę dlaczego. To było pierwsze słowo wypowiedziane przeze mnie w tym dniu pełnym zmian. Głos zabrzmiał o wiele dojrzalej niż kiedyś. Pani Hughes przetarła okulary i ponownie wytrzeszczała oczy. Byłem teraz wzrostu dziewczyn, ale patrzano na mnie jakbym sięgał sufitu.
- Chistopher? - zapytała zdziwiona Emily, dziewczyna siedząca przede mną.
- No?
Tyle byłem w stanie wymówić. Odpowiedzi nie uzyskałem od niej, lecz Clary, która była na drugim końcu sali.
- Co się z tobą stało? - jęknęła. - To naprawdę ty?
- No tak...
***
Przez resztę lekcji większość gapiła się na mnie i nie zwracała uwagi na panią Hughes. Ja jednak patrzyłem się w tablicę, jakbym nie zauważał tych wszystkich gapiów. Wracając do domu, cała szkoła o mnie mówiła. Ci co mnie znali, zastanawiali się co się ze mną stało, a ci, którzy nawet nie wiedzieli (było takich więcej), że wcześniej istniałem - rozmawiali o nowym uczniu, który przyciągnął uwagę dziewczyn. Ku mojemu zdumieniu podbiegł do mnie wysoki chłopak - Brian, którego znałem od podstawówki, jednak on się do tego nie przyznawał. Był to "przystojniak", wszystkie dziewczyny z klasy podkochiwały się w nim, aż zobaczyły "nowego" (czyli mnie). Brian, który chwilowo stracił zainteresowanie niektórych dziewczyn. Miał szare oczy, włosy ciemnego blondu i umięśnione ciało. Grał w szkolnej reprezentacji koszykówki.
Złapał mnie za ramię i pociągnął.
- Hej, stary! My ciągle jesteśmy kumplami, nie? - Uśmiechnął się, trochę złośliwe.
Zrezygnowałem z odpowiedzi.
- Powiesz mi co wziąłeś, że tak urosłeś, prawda? Hę? - zapytał od tak.
Zepchnąłem jego rękę z ramienia i powiedziałem dość ostro:
- Tobie chyba już nic nie pomorze.
Potem zdałem sobie sprawę z tego co mówiłem. Nie wiem o co mi tak naprawdę chodziło, ale Brian prawdopodobne odebrał to jako obrazę i wyzwanie. Splunął mi pod nogi i wyprostował się. Byłem wyższy niż kiedyś, ale on przerastał mnie jakimiś ośmiu centymetrami. Poczułem się mały, zresztą tak jak przez całe życie.
- Poniedziałek, sala gimnastyczna, będę czekał. - Odszedł.
Dziś była środa. Nie wróżyło to dobrze. Miałem cichą nadzieję iż wraz z rośnięciem, urosną mi i mięśnie. Zawsze można pomarzyć.
Zignorowałem całą widownię i kontynuowałem drogę do domu. Nie wiedziałem co o tym myśleć. Możliwe, że Brian chciał mnie przestraszyć. Jednak nie mogłem się poddać i w myślach wyraziłem zgodę na bójkę. Lekkomyślne, ale co tam.
Musiałem spróbować, a czułem iż mogę wszystko.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz